Obilježene dvije decenije stradanja Srba u Trnovu
30.jula je u organizaciji Porodica zarobljenih i poginulih boraca i nestalih civila opštine Trnovo, uz prisustvo članova porodica stradalih boraca, rukovodstva opštine Trnovo, opštine Kalinovik , Skupštine Grada I.Sarajevo, boračkih i drugih organizacija, kao i brojnih građana obilježena dvadesetogodišnjica stradanja Srba u Trnovu.
Započelo se sa liturgijom u hramu Sv. Velikomučenika Georgija, potom je održan parastos u Spomen kapeli, kao i polaganje cvijeća u istoj od strane prisutnih delegacija. Zatim se kraćim govorom obratio načelnik opštine Trnovo, Goran Vujičić, koji je podsjetio prisutne da svi imaju obavezu čuvanja sjećanja, na nedužne stradale žrtve, a da žrtve imaju pravo, na dostojanstveno pamćenje i vječan mir. Mileva Komlenović, načelnik opštine Kalinovik, obraćajući se okupljenima rekla je da je velika odgovornost, danas, govoriti, jer nema, te duše, i tog srca, i nema tog čovjeka koji, ovde i danas može biti ravnodušan prema zločinu protiv nevinih ljudi, žena i djece. U ime porodica zarobljenih i poginulih boraca i nestalih civila opštine Trnovo, obratila se Anja Glavaš.U govoru koji je pročitala, podsjetila je da svaka godišnjica ovog događaja, je dan našeg sjećanja i dan koji dijelimo u mislima, sa svima, koji su nedužno stradali. Pjesnik Milanko Borovčanin, je pjesmom „Neću nikud, ne dam ništa“ za ovaj njemu bratski narod, kroz stihove poručio da neće ići iz ove zemlje ponosne iz inata - „Ne dam svetu, Kolijevku, Od kamena, Kovačnicu, Zlatne žice, Mog plamena, Ne dam grobne, Bezdanice,Vinogorje, Manastire, I mramorje, Ne dam ništa, Ćeraću se, Zbog ognjišta, Đe sam niko, Ne bojim se, Ćeranije, Odavno sam, Na to sviko, Ne dam tebe, Svetosavska, Obraz Sliko.
Na Spomen obilježju Rogoj i stratištu poginulih boraca je položeno cvijeće i upaljene svijeće za pokoj duša stradalih boraca.
U sali Centra za kulturu prikazan je i film „Trnovo 92“ koje govori o stradanju srpskog stanovništva u Trnovu 1992.godine.
Poslije protekle dvije decenije ostaje činjenica da niko nije odgovarao za ovaj strašni zločin, za poginulih 157 boraca i 124 civila, niti je priveden pred lice pravde.I zato, da tuga, bude nada u pravdu, a suze, onih koji pamte, budu molitva, da se više nikada i nikome, ne ponovi ovaj stravični događaj.
